Poezia “Duke u vërdallosur” - Nga Pablo Neruda

Ndodh që të jem i lodhur së qeni një njeri

Dhe ndodh që të eci në rrobaqepësi dhe kinema

I tharë, hermetik, si një mjelmë e përbërë prej shajaku

Që i hap rrugën vetes në ujëra mitrash dhe hiri

Aroma e berberhaneve më bën të shpërthej në ngashërime të ngjirura

E vetmja gjë që dua të bëj është të shtrihem i palëvizur si gurët apo si leshi

E vetmja gjë që dua është të mos shoh më dyqane, apo kopshte

As mallra, as spektakle, as ashensorë

Ndodh që të lodhem nga këmbët e mia dhe thonjtë e mi

Dhe flokët e mi dhe hija ime

Ndodh që të lodhem së qeni një njeri
E megjithatë do të ishte mrekullueshme

Të tmerroja një avokat me një të prerë zambaku

Apo të vrisja një murgeshë me një të fryrë në vesh

Do të ishte madhështore

Të ecja nëpër rrugë me një thikë të gjelbër

Duke çliruar britma deri sa të vdisja nga i ftohti
NUK DUA TË PËRFUNDOJ DUKE QENË NJË RRËNJË NË ERRËSIRË

I pasigurt, i shkatërruar, duke u dridhur me gjumë

Duke shkuar poshtë, në fundet e mjegullta të tokës

Duke marrë brenda dhe duke menduar, duke ngrënë çdo ditë

NUK DUA KAQ SHUMË MJERIM  
NUK DUA TË SHTERROJ SI NJË RRËNJË DHE NJË VARR

VETËM NËN TOKË, NJË DEPO ME KUFOMA

GJYSËM I NGRIRË, DUKE VDEKUR NGA DHIMBJA
Prandaj e hëna, kur më sheh teksa vi

Me fytyrën time fajtore, përflaket si benzinë

Dhe hungërin rrugës si një rrotë e plagosur

Duke lënë gjurmë të plota gjaku të ngrohtë që të çojnë drejt natës

Dhe më shtyn drejt disa cepave, në disa shtëpi të mjegulluara
Në spitale ku kockat flutrojnë jashtë dritares

Në dyqane këpucësh që vijë erë uthulle
Dhe disa rrugë të neveritshme si të çarat në lëkurë
Ka zogj ngjyrësulfuri, dhe zorrë të neveritshme

Që varen dyerve të shtëpive që urrej
Dhe ka dhëmbë fallco të harruara në një filxhan kafeje

KA PASQYRA
QË DUHET TË KISHIN VAJTUAR NGA TURPI DHE TMERRI

Ka cadra kudo, dhe vrer dhe kordonë kërthizor
Eci qetësisht, me sytë e mi, me këpucët e mia

Me zemërimin tim, duke harruar gjithçka

Eci, nëpër godina zyrash dhe dyqane ortopedike

Dhe oborre me rroba që varen nga një fije:

Të brendshme, peshqirë, dhe këmishë nga të cilat

Bien lotë të pistë    

Poezia “Duke u vërdallosur”

Nga Pablo Neruda  

 

Via https://allpoetry.com

Përzgjodhi dhe përktheu – Enkeleda Suti

Comments

Popular Posts