Nje stine ne ferr, Arthur Rimbaud

Pak kohe me pare, nese me kujtohet mire

Jeta ime ishte nje feste e gjate
Ku te gjitha zemrat ishin te hapura gjere e gjate
Ku vera rridhte lum
Nje nate, e ula te Bukuren ne prehrin tim
Dhe mu duk e idhet
Dhe u tregova i vrazhde me te
U armatosa kunder drejtesise
U largova. O shtriga. O mjerim
O urrejtje
Thesari im te eshte dhene ty
Bera qe cdo gjurme shprese njerezore te zhdukej nga mendja ime
E grushtova cdo gezim si
Nje perbindesh i eger i etur per ta mbytur
Thirra ekzekutuesit qe teksa te vdisja
Te mund te kafshoja kokat e bajonetave te tyre
Thirra murtajen qe te me mbyste me rere dhe me gjak
Fati i keq ishte zoti im
U bera pluhur
E thava vetveten ne ajrin e krimit
Dhe i bera hile cmendurise
Dhe pranvera me solli te qeshuren frikesuese te idiotit
Keshtu, vetem kohet e fundit
E kam gjetur vetveten
Ne buze te klithmes perfundimtare
Agoi permbi mua per te kerkuar serish celsin
E asaj feste antike
Ku une mund ta gjej oreksin tim edhe nje here
Ai celes ishte lemosha
Ky frymezim tregon se po enderroja
Ti do te jesh gjithmone nje hiene...uleret djalli
Kush do te me kurorezonte me lulekuqe kaq te bukura
Ti e meriton vdekjen me te gjitha orekset e tua
Te gjithe egoizmin tend
Dhe te gjitha mekatet e tua kapitale
Ah! Kam kaluar kaq shume
Por, Satan i embel
Te pergjerohem
Per nje sy me pak flakerues
Dhe teksa do te jem duke pritur
Per ate xhestin e vogel te turmave qe do te vije
Duke qene se ty te pelqen mungesa e aftesive pershkruese apo didaktike
Tek nje shkrimtar
Lereme qe t’i shqyej keto faqe te fundit te gazta nga libri im i te mallkuarve
Nje stine ne ferr, Arthur Rimbaud
Perzgjodhi dhe perktheu Enkeleda Suti

Comments

Popular Posts