Pjesa 1 - Poezia ‘Vetetima qe nuk ndal kurre’ - Nga Miguel Hernandez

Nje thike mishngrenese

Krahe i embel dhe vrases
Mban nje fluturim dhe nje shkelqim
Rreth jetes sime
Rrufe e derdhur metali
Rene vezullueshem
Cukit krahun tim
Dhe ben nje fole te trishtuar ne te
Tempulli im, ballkon me lule
I viteve te mia te rinise
Eshte kthyer, dhe zemra ime
Dhe zemra ime me floke te thinjur
I tille eshte virtyti i keq
I vetetimes qe me rrethon
Une po shkoj tek rinia ime
Si hena ne fshatin tim
Mbledh qerpiket
Dal nga shpirti dhe jashte nga syri
Dhe rrjeta e merimangte e luleve
Mbledh trishtimin tim
Ku do te shkoj qe te mos shkoj per te kerkuar renien time?
Destinacioni yt eshte plazhi
Dhe thirrja ime e detit
Pusho nga kjo pune
Uragan, dashuri apo ferr
Nuk eshte e mundur, dhe dhimbja
Do te me sherbeje ne pendesen time te perjetshme
Por te pakten une mund te te mund ty
Zog dhe rreze laike
Zemer, se nga vdekja
Askush nuk do te dyshoje tek une
Jepi atehere, jepi thike
Duke fluturuar, duke plagosur
Nje dite
Koha do te behet e verdhe
Ne fotografine time
Pjesa 1
Poezia ‘Vetetima qe nuk ndal kurre’
Nga Miguel Hernandez
Perzgjodhi dhe perktheu Enkeleda Suti

Comments

Popular Posts