Poezia “Mendje dhe zemer” - Charles Bukowski

Ne jemi vetem ne menyre te papergjegjshme

Pergjithmone vetem
Dhe keshtu ka qene gjithmone kjo gje
Nuk ka qene nisur kurre per te qene ndryshe
Dhe kur te filloje lufta e vdekjes
Gjeja e fundit qe dua te shoh eshte
Nje unaze fytyrash njerezore
Varur siper meje
Me mire vetem miqte e mi te vjeter
Muret e vetes sime
Le te jene vetem ato atje
Une kam qene vetem
Por kurre i vetmuar
Une e kam kenaqur etjen time
Tek pusi i vetes sime
Dhe ajo vere ishte e mire
Me e mira qe kam pasur ndonjehere
Dhe sonte
Ulur
Duke veshtruar erresiren
Tani me ne fund e kuptoj
Erresiren dhe driten
Dhe gjithcka ndermjet
Paqja e mendjes dhe zemres vjen
Kur ne pranojme ate qe eshte
Se kemi lindur ne kete jete te cuditshme
Ne duhet te pranojme
Kumarin e humbur
Te diteve tona
Dhe te kenaqemi sado pak
Se po leme gjithcka pas
Mos qani per mua
Lexoni cfare kam shkruar
Pastaj harrojini te gjitha
Pini nga pusi i veteve tuaja
Dhe filloni serish
Poezia “Mendje dhe zemer”
Charles Bukowski
Perzgjodhi dhe perktheu – Enkeleda Suti

Comments

Popular Posts