Kënga e fatit VI nga Kahlil Gibran

Njeriu dhe unë jemi të dashur

Ai digjet për mua dhe unë lëngoj për të
Por mjerisht! Ndërmjet nesh është shfaqur
Një rivale që na sjell mjerim
Ajo është mizore dhe kërkuese
Joshje e zbrazët poseduese
Emri i saj është Substanca
Ajo më ndjek kudo që shkoj
Dhe shikon si një rojtare, duke i sjellë
Shqetësim të dashurit tim
E kërkoj të dashurin tim në pyll
Nën pemë, afër liqeneve
Nuk mund ta gjej, sepse Substanca
E ka mbushur me zellin e qytetit të zhurmshëm
Që e ka vendosur në fronin e
Pasurive dridhëruese, prej metalesh
Unë e thërras me zërin e
Dijes dhe këngën e Mënçurisë
Ai nuk dëgjon, sepse Substanca
E ka joshur në kullën e kështjellës
Së egoizmit, ku gërmon kopracia
Unë e kërkoj në fushën e Kënaqësisë
Por unë jam vetëm, sepse rivali im e ka
Burgosur atë në shpellën e grykësisë
Dhe të makutërisë, dhe e ka kyçur atje
Me zinxhirë të dhimbshëm të artë
Unë e thërras atë në agim, kur buzëqesh Natyra
Por ai nuk dëgjon, sepse tepria ka
Shtrirë sytë e tij të droguar me dremitje të sëmurë
Unë e gënjej në mbrëmje, kur mbretëron Heshtja
Dhe lulet flenë. Por ai nuk përgjigjet
Sepse frika e tij se çfarë do të sjellë e nesërmja
Ia hijëzon mendimet
Ai digjet për të më dashur mua
Ai më kërkon në këto veprime. Por ai
Nuk do të më gjejë veçse në veprimet e Zotit
Ai më kërkon në ngrehinat e lavdisë së tij
Që i ka ndërtuar me kockat e të tjerave
Ai më pëshpërit nga midis
Grumbujve të arit dhe të argjendit
Por ai do të më gjejë vetëm duke ardhur
Tek shtëpia e thjeshtësisë që Zoti e ka ndërtuar
Në buzë të rrymës së dashurisë
Ai dëshiron që të më puthë përpara arkave të tij
Por buzët e tij nuk do t’i prekin kurrë buzët e mia përveçse
Në pasurinë e flladit të pastër
Ai më kërkon që të ndajë me të
Pasuinë e tij të hatashme, por unë nuk do ta ngatërroj atë me
Pasurinë e Zotit
UNË NUK DO TA ZHVESH MANTELIN TIM TË BUKURISË
Ai kërkon mashtrimin si mjet; unë kërkoj vetëm
Rrugët e zemrës
Ai e mavijos zemrën e tij në qelizën e tij të ngushtë
Unë do ta pasuroja zemrën e tij me të gjithë dashurinë time
I dashuri im ka mësuar se si të vikasë dhe
Të qajë për armiken time, Substancën;
Unë do ta mësoja se si të derdhë lotë dashurie
Dhe mëshire nga sytë e shpirtit të tij
Për të gjitha gjërat
Dhe të shqiptojë psherëtima kënaqaësie nga
Ato lot
Njeriu është i dashuri im
Unë dua që t’i përkas atij
Kënga e fatit VI nga Kahlil Gibran
Përzgjodhi dhe përktheu Enkeleda Suti
Skulptura, Ganimede duke ofruar kupen, 1820, Bertel Thorvaldsen

Comments

Popular Posts